Sosializm şəraitində işçinin özü ölkədəki bütün istehsal vasitələrinin sahibidir. Buna görə də onun öz iş qüvvəsini satmağa heç bir ehtiyacı yoxdur. Məhz buna görə də sosializm dövründə işçinin əmək haqqı kapitalizm dövründəkindən tamamilə fərqli məna daşıyır. Bu, sovet dövlətinə işçi qüvvəsinin satılması deyil. Sovet dövləti elə sovet əmək xalqının özüdür, onun idarəetmə orqanıdır. Sovet işçisi üçün özünü sovet dövlətinə “satmaq” özünü özünə satmaq deməkdir, yəni açıq-aşkar mənasızlıqdır.
SSRİ-də əmək haqqı ölkənin ümumi milli gəlirinin bir hissəsidir və işləyən sovet vətəndaşının cari ehtiyaclarının təmin edilməsi üçün ona ayrılır. Milli gəlirin qalan hissəsi isə planlı və məqsədyönlü şəkildə bütün cəmiyyətin, ölkənin bütün vətəndaşlarının ümumi ehtiyaclarına sərf olunurdu. Bunun sayəsində sovet sənayesi və kənd təsərrüfatı, elm və texnika inkişaf edirdi.
Həmin vəsaitdən bütün SSRİ vətəndaşları üçün pulsuz təhsil, səhiyyə, mədəniyyət, idman, mənzil tikintisi maliyyələşdirilirdi. Bu hissədən pensiyalar və təqaüdlər ödənilir, istirahət evləri, sanatoriyalar, pioner düşərgələri və s. saxlanılırdı.
Sovet insanı hansı işdə işləməsindən asılı olmayaraq, bütövlükdə cəmiyyəti zənginləşdirir və bununla da özünü də zənginləşdirirdi, çünki sovet cəmiyyətinin malik olduğu hər şey onun hər bir üzvünə də aid idi.
Ədalət Abdinov
0 Комментарии