Çox kədərli, üzüçü xəbər oldu, əziz Zülfüqar müəllim. Bu gün sənə vida demək, bu sözü dilləndirilmək belə ağır gəlir. Çünki bəzi insanlar var ki, onları tanıdıqdan sonra həyatın mənası dəyişir, baxışın dərinləşir, özünü daha yaxşı insan kimi hiss edirsən. Sən elə bir insan idin, Zülfüqar müəllim.
Uzun illər L.Şmidt adına zavodun partiya komitəsinin katibi kimi sən sadəcə vəzifə daşımadın — insanların qayğısını, həyatını, ağrısını öz üzərindən keçirdin. O illərdə bir zavod kollektivinin mənəvi dayağı olmaq asan iş deyildi. Amma sən bunu heç zaman yük kimi daşımadın, çünki insanı sevmək sənin üçün vərdiş deyil, təbiət idi.
1999-2004-cü illərdə Nərimanov Rayon İcra Hakimiyyətinin başçısı kimi çiyninə aldığın yük daha ağır oldu. Bir rayonun minlərlə sakininin problemini, ümidini, şikayətini hər gün dinləmək, hər gün cavab vermək — bu möhkəm xarakter, geniş ürək tələb edir. Sən o ürəyi tapdın.
Mən bunu yaxından bilirəm. 2001-ci ildə təsisçisi olduğum "Tribuna" ictimai-siyasi qəzetinin ayaqda durmasında sənin əlin, sənin ürəyin vardı. O vaxt müstəqil mətbuatın nə qədər ağır şəraitdə nəfəs aldığını bilənlər yaxşı başa düşər ki, Nərimanov Rayon İcra Hakimiyyətinin himayəsi nə demək idi. Sən o himayəni əsirgəmədin.
Redaksiyamız üçün icra hakimiyyətinin yaxınlığında ofis ayırdın, texniki məsələlərdə əl tutdun, qəzetin ayaq üstə durması üçün lazım olan hər şeyi etdin — bir şey gözləmədən, bir şey istəmədən.
Amma sənin qayğın orada bitmədi. Qəzetimizin baş redaktor müavini, parlament müxbiri, istedadlı qələm sahibi, bacarıqlı təşkilatçı Oqtay Camalovu icra hakimiyyəti başçısının köməkçisi təyin etdin. Bu addım təkcə bir insanın karyerasına dəstək deyildi — bu, söz azadlığına, istedada, gəncliyə göstərilən hörmət idi. Bu sənin dünyabaxışının parlaq bir ifadəsi idi: layiqli insanı tapmaq, ona layiqli yer vermək.
Sənin kabinetindən məyus çıxan az adam olub, Zülfüqar müəllim. Çünki sən insanı heç vaxt boş əllə, daha da ağır ürəklə geri göndərməzdin. Söhbətlərinin axırı gəlməzdi, hər mövzuda bir hikmət tapardın, hər çətinliyin içindən bir çıxış yolu görərdin.
İndi dünya sənin olmayan bir dünyadır — bu fikrə hələ alışmaq olmur. Amma bildiyim bir şey var: sən bu dünyaya iz buraxdın. Həm iş yerlərindəki minlərlə insanın yaddaşında, həm bu şəhərin küçələrindəki problemlərin həllində, həm "Tribuna"nın hər səhifəsinin arxasında, həm də sənin kimi bir insan tanımış olmağın insanı nə qədər zənginləşdirdiyini hiss edən hər kəsin ürəyində.
Allah sənə rəhmət eləsin, Zülfüqar müəllim. Yerin cənnət olsun. Sən layiqli bir ömür sürdün — vicdanla, ləyaqətlə, insanpərvərliklə. Belə bir ömrü yaşamış olduğun üçün minnətdarıq.
İşığın sönməsin!
Ədalət Abdinov
0 Комментарии