Təəssüf ki, hələ də hamı başa düşmür ki, bu gün keçmiş sovet respublikalarında hakimiyyət kapitalının hansısa nümayəndəsinə deyil, elə kapitalın özünə məxsusdur. Vətənini də, vicdanını da tanımayan kapitala. Məhz "pulun iyi olmur" prinsipi ilə yaşayan kapitala. Hakimiyyət xalqı və ölkənin təbii sərvətlərini talamış və bu talanı bu gün də davam etdirən ən iri mülkiyyətçilər sinfinin əlindədir.
Söhbət elə o oliqarxik "qızıl buzov"dan gedir ki, hakimiyyət divarları arasında onun adını çəkməyə belə cəsarət etmirlər. Hətta onun mövcudluğunu israrla inkar edirlər. Halbuki özləri də onun yalından kifayət qədər bəhrələnirlər.
Bu "qızıl buzov"un pulları, övladları, ailələri, məşuqələri və mülkləri xaricdədir. Onlar nə dövlət korporasiyalarında "səmərəli menecer" adlandırılan yüksək vəzifələrini, nə son otuz beş ilin bütün talançı hökumətlərində tutduqları postları, nə parlamentdəki yerlərini, nə də hakimiyyətin bütün qollarındakı lobbi imkanlarını itirməkdən qorxurlar.
Xeyr.
Onların ehtiyatda həmişə həm təhlükəsiz sığınacağı, həm də lazım gəldikdə onları sakit Bernə və ya başqa bir təhlükəsiz məkana çatdıracaq şəxsi biznes təyyarəsi var. Çünki pul sakitliyi sevir...
Onları həqiqətən titrədən yeganə qorxu xalqdan qorxudur. Xalqın nə vaxtsa talan edilmiş sərvətlərin geri qaytarılmasını tələb edəcəyindən qorxurlar.
Çünki bu gün insan haqqında işlədilən ifadə ilə desək, "fərd" gec-tez yenidən özünün insan olduğunu xatırlayacaq. O anlayacaq ki, insanı yalnız kolbasa ilə təmin etmək kifayət deyil; insanın həqiqi dəyəri onun ümumi mənafeyə nə qədər xidmət etməsində, cəmiyyət naminə özündən nə qədər verməsindədir.
Bu düşüncə çoxdan formalaşıb. Ən başlıcası isə odur ki, müasir "insan ruhunun mühəndisləri"nin bütün nəhəng səylərinə baxmayaraq, bu anlayış xalqın ruhundan, bizim xalqımızın yaddaşından hələ də tam silinməyib.
Əsl insan özünü məhz cəmiyyətə nə qədər fayda verdiyi ilə qiymətləndirir.
Bu isə kapitalizmin fərdiyyətçi maraqları ilə kökündən ziddiyyət təşkil edir. Sovet hakimiyyəti bu ziddiyyəti dərk etmiş və ona çox sadə bir həll yolu tapmışdı: seçkili nümayəndələr icmalardan irəli sürülməli idilər.
Beləliklə, əvvəlcə fəhlə, kəndli və əsgər komitələrindən, sonralar isə əmək kollektivlərindən nümayəndələr seçilirdi.
Onlar oliqarxlar tərəfindən təyin olunmur, xalq tərəfindən seçilirdilər.
Məhz bu prinsiplə Sovet hakimiyyətinin şaquli idarəetmə sistemi formalaşdı: yerli Sovetlərdən başlayaraq qəza, quberniya, ümumrusiya və ümumittifaq Sovetlərinədək uzanan vahid xalq hakimiyyəti sistemi yaradıldı. Hər bir Sovet ümumi xalq hakimiyyəti şaqulisinin tərkib hissəsi idi.
Yeni idarəetmə modelinin əsasında məhz kollektiv icma prinsipi dayanırdı. Bu Sovetlər onilliklər boyu artıq elmi əsaslara söykənən vahid ideya – marksizm və onun yaradıcı inkişafı olan leninizm ətrafında birləşmişdilər.
Məhz xalqın tarixi təcrübəsi ilə dərin kök salmış bu ictimai idarəetmə modeli ilə oliqarxik kapitalın fərdiyyətçi dünyası qaçılmaz şəkildə toqquşacaq.
Əminəm ki, ictimai dəyərlərə olan ehtiyac hər halda qalib gələcək.
Ədalət Abdinov
0 Комментарии