Azərbaycan Kommunist Partiyası Mərkəzi Komitəsinin birinci katibi kimi Heydər Əliyevin fəaliyyətində diqqəti cəlb edən mühüm cəhətlərdən biri sadə zəhmət adamlarına münasibəti idi. O, fəhlə, kəndli, müəllim, mühəndis, neftçi, tikinti işçisi və digər peşə sahibləri ilə ünsiyyətdə olarkən onların əməyinə xüsusi dəyər verir, insanlarla birbaşa təmasın idarəçilik üçün böyük əhəmiyyət daşıdığını düşünürdü.
Heydər Əliyevlə sadə insanlar arasında münasibətlər yalnız rəhbər və tabeçilik prinsipi üzərində qurulmurdu. Bu münasibətlərdə qarşılıqlı hörmət, etimad və inam mühüm yer tuturdu. O, zəhmət adamlarının gündəlik problemlərini, əmək şəraitini, sosial qayğılarını bilavasitə onların öz dilindən eşitməyə çalışırdı. Müəssisələrə, kəndlərə, tikinti sahələrinə, təsərrüfatlara səfərləri zamanı insanların qarşısında dayanır, onları dinləyir, konkret suallar verir və görülən işlərin nəticələri ilə maraqlanırdı.
Sadə zəhmət adamları üçün rəhbərin onların əməyinə diqqət göstərməsi xüsusi mənəvi əhəmiyyət daşıyırdı. Çünki insan öz zəhmətinin qiymətləndirildiyini gördükdə işlədiyi sahəyə, kollektivə və ümumi məqsədə münasibəti də dəyişir. Heydər Əliyevin insanlarla ünsiyyətində məhz bu amilin mühüm rol oynadığı görünürdü.
Onun üçün əmək yalnız plan və göstəricilərdən ibarət deyildi. Hər bir göstəricinin arxasında konkret insanın zəhməti dayanırdı. Neftçinin yerin dərinliklərində, fəhlənin zavodda, kəndlinin torpaqda, inşaatçının tikinti meydançasında gördüyü iş Azərbaycanın iqtisadi və sosial inkişafının bir hissəsi kimi qiymətləndirilirdi.
Heydər Əliyevin sadə insanlarla münasibətində başqa bir mühüm cəhət də tələbkarlıq idi. Hörmət yalnız xoş sözlərlə ifadə olunmurdu. O, əmək intizamına, məsuliyyətə, işin keyfiyyətinə və verilən tapşırıqların yerinə yetirilməsinə ciddi yanaşırdı. Lakin tələbkarlıqla yanaşı, zəhmət adamının əməyinə hörmət də nümayiş etdirirdi. Bu iki xüsusiyyətin bir arada olması rəhbər–işçi münasibətlərində etimadın formalaşmasına kömək edirdi.
Sadə insanların Heydər Əliyevə münasibətində də bu etimad özünü göstərirdi. İnsanlar onun qarşısında problemlərini söyləyə, təkliflərini çatdıra və öz narahatlıqlarını ifadə edə bilirdilər. Rəhbərin onları dinləməsi isə qarşılıqlı inamı daha da möhkəmləndirirdi.
Bu münasibətin əsasında mühüm bir prinsip dayanırdı: xalqı yalnız hesabatlardan deyil, insanlarla birbaşa ünsiyyətdən tanımaq. Rəhbər kabinetdə oturaraq cəmiyyətin bütün problemlərini görə bilməz. Bunun üçün insanların arasına çıxmaq, onların həyatını görmək, əməyini qiymətləndirmək və problemlərini dinləmək lazımdır.
Heydər Əliyevin siyasi fəaliyyətinin müxtəlif mərhələlərinə nəzər saldıqda onun sadə insanlarla ünsiyyətə xüsusi əhəmiyyət verdiyi barədə çoxsaylı xatirələrə rast gəlmək mümkündür. Bu xatirələrdə ən çox diqqət çəkən məqam onun insanlarla canlı və birbaşa münasibət qurmasıdır.
Bu gün həmin dövr haqqında danışarkən yalnız iqtisadi göstəriciləri, tikilən zavodları, yolları və həyata keçirilən layihələri deyil, insan amilini də nəzərə almaq vacibdir. Çünki dövlət idarəçiliyinin əsas məqsədi nəticə etibarilə insanın həyatına və əməyinə təsir göstərməkdir.
Heydər Əliyevlə sadə zəhmət adamları arasında formalaşmış qarşılıqlı hörmət və etimad da məhz bu baxımdan əhəmiyyətlidir. Rəhbər xalqın əməyinə hörmət etdikdə, xalq da rəhbərin fəaliyyətinə inam göstərir. Bu qarşılıqlı münasibət isə cəmiyyətin idarə olunmasında mühüm mənəvi dayaqlardan birinə çevrilir.
Zəhmət adamına hörmət əslində əməyə, əməyə hörmət isə xalqa hörmətdir. Heydər Əliyevin sadə insanlarla münasibətinin əsas xüsusiyyətlərindən birini də məhz bu yanaşma təşkil edirdi.
Ədalət Abdinov
0 Комментарии